بپا پنچر نشی!

قضیه از آنجا شروع شد که وسواس فکری من به حدی رسیده که سرفه ام هم که بگیرد به این فکر میکنم که اين سرفه ممکن است باعث چه فکری در کله ی دیگران شود و مبادا باعث دلخوری احد الناسي شده باشد! گاهي به خودم توجه میکنم و دلم به حال خودم می سوزد خودطفلکي ای که دارد بخش زیادی از انرژی اش را صرف افکار دیگران میکند؛ افکاری که اساسا نه تنها هیچ تسلطی بر آنها ندارد که تمام سعی اش را هم کرده که نقشی در ایجاد آنها نداشته باشد! اين فکرهای وسواس گونه چنان در حال بلعيدن مغزم هستند که تصمیم گرفتم این وب را بسازم به این امید که جایی باشد به دور از هیاهوي فضاهای مجازی و واقعی تا بتوانم بنویسم بی هیچ دغدغه ای و با نوشتن، استرس های مخرب و افکار وسواسيم را به نوعی سازماندهی کنم در یک کلام من اينجام تا خودم را خالی کنم! بی هیچ نگرانی ای ديگر: ترس از مورد قضاوت قرار گرفتن، ترس از سرزنش، ترس از اشتباه، ترديد و هزار بلای جان دیگر.. *هر که می خواهد بخواند و هر برداشتی هم که دلش میخواهد بکند. ؛)